Τι βλέμμα ήταν αυτό; τι φλόγα; σε μια στιγμή κι οι δυο στην πόρτα μπήκα να ζήσω το ανεκπλήρωτο μα η ηθική απ το βάθος κι ο φόβος με πέταξαν με ορμή στο δρόμο του μήπως Κι έγινε σφαίρα, της καρδιάς ο χτύπος. Σε ψάχνω ακόμη στη γειτονιά σου μα κατι με πάει στα άδυτα της λήθης Θα ντυθώ με μουσική και στίχους Μήπως μ ακούσεις και δεις το γιατί Αυτό το μεγάλο γιαπί της λύπης Με έσπρωξε να κρατήσω τους τύπους. Ανεκπλήρωτο μα ανέλπιστα καλό Δεν έγινε η ηδονή ύμνος στην πόλη Θολωσα σ ένα άγνωστο κρυφτό Κι έμεινα έρμαιο χωρίς πανωφόρι Με εμένα τα έχω που δεν σου μίλησα Τα λόγια κρυμμένα στη δίνη που κύλησα. Ίσως σε ξαναδώ στη δύση της μέρας Στην πλήξη της σκέψης κάτι θ αρπάξω Ίσως την άκεφη γνωστή ευκαιρία Μπα θα κρατήσω το βλέμμα που μου έδωσες Στον κόσμο που πλάθω λείπει η ταύτιση Στις νύχτες μας δάκρυ, στα χρόνια ανάμνηση. Δεν με χωράει ολάκερη η γη Πόσο γρήγορα τη μέρα μας χάλασα Πόσο μακριά να είναι η πηγή Αχ, δεν έχω χορτάσει τη θάλασσα Μα το βλέμμα μου ακόμη σε ψάχνει Και η ψυχή μου τον έρωτα χάνει.
Στίχοι: Άγγελος Μητσόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου